I know what you did that summer

Αυτοί που διενήργησαν το «προδοτικό» πραξικόπημα, δεν θα τιμωρηθούν ποτέ για τον ίδιο λόγο που η Μαλλού δεν θέλει να πει την αλήθεια στο Αίγια Φούξια.

Η αλήθεια πονάει. Η αλήθεια είναι ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος του Ε/Κ πληθυσμού επικρότησε (και ακόμα secretly) επικροτεί το «όραμα» των πραξικοπηματιών. Η εισβολή μωρέ χάλασε το πάρτι.

Αυτοί που συνωμοτούσαν, έκαναν συναντήσεις σε καφενέδες, σπίτια και άλλα οικήματα με σκοπό την ανατροπή της Κυβέρνησης διότι δεν τους έκατσε η φάση, αυτοί που εκπονούσαν σχέδια με ονόματα όπως «Δράσης», «Γρόνθος», «Αστραπή», «Ανταπόδοσης», «Φλόγα» (δεν είναι ονόματα τυφώνων στον κόλπο του Μεξικού. Είναι όλα σχέδια ανατροπής και δολοφονίας) δεν ήταν ένας και δύο. Ήταν δυστυχώς εκατοντάδες, για να μην πω χιλιάδες.

Εδώ όταν έπεσε το αεροπλάνο με τα 121 άτομα, όλοι βρεθήκαμε να ξέρουμε τουλάχιστον ένα άτομο που ήταν πάνω στη πτήση. Το πραξικόπημα που έγινε από πολύ περισσότερα άτομα δεν θα ξέραμε ποιοι το έκαναν? Ο Μακάριος προσέφερε imish «κλάδο ελαίας». Μπορούσε να κάνει διαφορετικά? Ποιον να πιάσει και ποιον να αφήσει? Ο μισός πληθυσμός θα έπρεπε να πάει φυλακή.

Δεν είναι κρίμα η Λαμπηδόνα που ήθελε να κάνει τη δουλειά της γρηγορότερα?

Δεν είναι κρίμα ο Λεοντής που ήταν μικρός και αφελής και δεν κατάλαβε τι κουβαλούσε?

Δεν καταλαβαίνω γιατί καταδικάζουν σήμερα τη φυγοστρατία. Ειδικά για ψυχολογικούς λόγους. Εδώ ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού είπε «sorry guys, φανατίστηκα, έκανα ηλιθιότητες, ήμουν νέος και άπειρος και μπλα μπλα» και τους είπαν οκ, δεν τρέχει τίποτα. Παλιά μου τέχνη κόσκινο.



Thanks στο νεκατομένο που πρώτος έκανε τη σουρεαλιστική σύνδεση Αίγιας με το 1974.

Το έδειξε τελικά?

Βασικά χθες ήθελα να δω «Το Συζητάμε» διότι είχα μια θεωρία που ήθελα να επαληθεύσω. Την ώρα που έκανα μπάνιο τη κουκλάρα την Κυριακή, άκουσα το διαφημιστικό trailer, που ανακοίνωνε ότι η Ειρήνη Χαραλαμπίδου θα συζητήσει για τις απόπειρες δολοφονίας Παναγούλη-Μακαρίου και τη δολοφονία του Γιωρκάτζη και για συνομιλητές θα έχει τους Κολοκασίδη και κάποιους άλλους που δεν άκουσα τα ονόματα τους (ήμουν στη φάση της σαπουνάδας και η κουκλάρα τσίριζε). Ήθελα να ακούσω αν στο panel θα είναι και ο Μακάριος Δρουσιώτης (έχει εκδώσει πρόσφατα βιβλίο αναφορικά με αυτό ακριβώς το θέμα. Δεν είναι σχετικός να το συζητήσει?)

Επειδή δεν άκουσα καλά, είχα σκοπό να κάτσω να δω την εκπομπή. Θυμήθηκα που διάβασα ότι παλαιότερα έγινε ολόκληρο θέμα όταν κλήθηκε σε προηγούμενη εκπομπή ο συγκεκριμένος ομιλητής. Κομματικοί παράγοντες (??!) τηλεφωνούσαν στο ΡΙΚ και εξέφραζαν τα παράπονα τους. Δημιουργήθηκε θέμα και για την παρουσιάστρια. My guess ήταν ότι ως δια μαγείας, ο Δρουσιώτης θα απουσίαζε και ήθελα να βεβαιωθώ.

(ύστερα διαμαρτύρονται άλλοι για νέα περιρρέουσα. Δεν βλέπεις τι γίνεται?)

Anyway, το ΡΙΚ χθες είχε απεργία. Ένα ωραιότατο γαλαζιούδι μήνυμα απλωνόταν κατά μήκος της οθόνης και μας πληροφορούσε ότι πραγματοποιείται στάση εργασίας και δείτε δορυφορική χωρίς τύψεις. Η ώρα 10 σταμάτησε η απεργία και εμφανίστηκε η Αιμιλία να πει τις ειδήσεις. Μέχρι τις 10.30 «εκαμμούσαν» τα μάτια μου και πήγα για ύπνο.

Έτσι έμεινα με την απορία. Έδειξε τελικά «Το Συζητάμε?» Αν ναι, ποιοι ήταν στο panel?

Τα πειραχτήρια

Όταν ήμουν μικρή, είχα μια σειρά παιδικών βιβλίων που ονομάζονταν "Τα Πειραχτήρια". Τα Πειραχτήρια ήταν μια παρέα παιδάκια, τα οποία πήγαιναν σχολείο, θάλασσα, κατασκήνωση και εκδρομές. Όπου πήγαιναν, σε όλα τα αντικείμενα γύρω τους εμφανίζονταν μαγικά μικρά bubbles-λεζάντες (όπως τα Μίκυ Μάους) που έγραφαν την ονομασία του αντικειμένου (για εμπλουτισμό του λεξιλογίου σου). Αγαπούσα πολύ τα πειραχτήρια μου και για πολλά χρόνια, όταν έμπαινα σε ένα δωμάτιο, προσπαθούσα να φανταστώ παρόμοια bubbles-λεζάντες να εξέχουν από όλα τα αντικείμενα και τους ανθρώπους. Όσο και αν έψαξα στα βιβλιοπωλεία, δεν μπόρεσα να εντοπίσω κάποια επανέκδοση της σειράς.

Ποιότητα vs Πιλόττα

Είδα τη διαφήμιση του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου. Για εμάς που ακόμα τελούμε υπό καθεστώς σύγχυσης, θυμίζω ότι είναι το πρώην Cyprus College.

Η φετινή διαφήμιση τους πιστεύω είναι πολύ πετυχημένη.

Θυμάστε κάτι παλιές διαφημίσεις με χαρούμενους φοιτητές που γκομενίζουν στα γρασίδια, κατεβαίνουν τρέχοντας από σκάλες και χορεύουν έξαλλα σε φοιτητικές βραδιές? Όλες αυτές οι διαφημίσεις έλεγαν το ίδιο πράγμα:

«Το κολλέγιο μας είναι μια γερημία από πλευράς επιπέδου, αλλά τουλάχιστον θα περάσεις καλά.»

Φαίνεται να έχουν επιτέλους καταλάβει ότι αν θέλεις να ονομάζεσαι σωστό πανεπιστήμιο, πρέπει να επενδύσεις στην ποιότητα και όχι να διαφημίζεις πόσο καλή καφετέρια έχεις για να παίζουν οι φοιτητές σου πιλόττα, ή πόσα πολλά parties οργανώνουν τα φοιτητικά clubs.

It was about time.